Voor de inwoners van vissersdorpen was het verlies van een dierbare aan de orde van de dag. Redding op zee was vaak moeilijk. Daar kwam nog eens bij dat de schippers de visrijke gebieden graag voor zichzelf wilden houden. Daarom voeren ze vaak alleen en vertelden ze niet waar ze heen gingen. Dat maakte de kans om gered te worden nog veel kleiner. Langs de kust stonden de achterblijvers, verscheurd tussen verdriet en hoop, soms tevergeefs te wachten op de thuiskomst van hun geliefden. Onzekerheid over het lot maakte het wachten tot een ware hel.

Dan werd bekend dat het schip met man en muis was vergaan. Het verdriet over het verlies van een echtgenoot en vader was natuurlijk groot. Dat ging vaak ook nog gepaard met veel onzekerheid. Niet altijd was er een stoffelijk overschot en van veel schepen en de bemanning is nooit meer iets vernomen.