De familie ging in de rouw. Bij vrouwen uitte zich dat in het dragen van rouwkleding. De kanten mutsen die tot de standaarddracht behoorden, werden vervangen door effen witte exemplaren. De gouden bellen en spelden droeg men niet. Om de hals kon men een halssieraad dragen bestaande uit een gouden of zilveren slot met zwarte kralen.

Men kon rouwdracht aannemen bij het overlijden van een echtgenoot, zoon, schoonzoon of schoonvader. Zware rouw kon worden gevolgd door lichte rouw: in plaats van diepzwart droeg men dan grijze kleding. Afhankelijk van de religeieuze overtuiging rouwde men 3 of 4 jaar.  Een op leeftijd gekomen weduwe bleef soms de rest van haar leven rouwdracht dragen. Ook in vissersplaatsen als Volendam en Marken bleef men vaak levenslang in de rouw. Dit was niet verplicht, maar een persoonlijke keuze. In sommige families was jaren lang sprake van rouw aangezien men van de ene in de andere rouw viel.

De zwarte rouwdracht is in de 19e eeuw echt tot ontwikkeling gekomen. In de 18e eeuw droeg men ook andere kleuren zoals wit katoen bedrukt met donkerbruine verfstoffen.