Vissersgemeenschappen zoals Vlaardingen kenden een relatief hoog sterftecijfer. In veel Nederlandse vissersplaatsen zijn monumenten te vinden die de herinnering aan de nooit teruggekeerde vissers bewaren. Deze vaak levensgrote beelden zijn geplaatst bij de ingang van de haven of kijken uit over zee.

Vele vissersfamilies moesten rouwen zonder begrafenis. Duizenden vissers vonden hun graf op zee. Een enkele visser spoelde aan op de kust en kon dan alsnog worden begraven. De identiteit was helaas niet altijd vast te stellen. Over het lot van de geliefden die nooit meer werden gezien, kon de familie alleen maar gissen.

Scheveningen
Het monument in Scheveningen is in 1982 opgericht en heet ‘De Scheveningse vrouw’. Het is ontworpen door Gerard Bakker. Het is een bronzen beeld van een naar zee uitkijkende Scheveningse vissersvrouw in de lokale dracht. Elk jaar een week voor Vlaggetjesdag zijn daar herdenkingen.

Vlaardingen
Het monument te Vlaardingen stamt uit 1950 en is opgericht voor vissers die tijdens W.O. II het leven lieten. Het monument staat op het Grote Visserijplein bij de Koningin Wilhelminahaven. Het monument verbeeldt een visser gekleedt in een oliejas, het hoofd bedekt met een zuidwester en met een visnet in de handen. Op de sokkel staat in het relief een treurende vrouw met kind, met daaronder de woorden: “voor hen die bleven”.

Lerwick
Lerwick, op de Shetland Eilanden, is een historische plek voor vissers. In de tijd van de haringjacht met bomschuiten en vleetloggers werden de eerste weken rond de eilanden doorgebracht. In ‘de baai van Lerwick’ werd beschutting gezocht bij slecht weer en vissers gingen op zondag in Lerwick naar de kerk. In 1926 opende een begraafplaats voor Nederlandse zeelieden. Ook vissers konden daar worden begraven. De ligplaatsen waren verdeeld over de gemeenten Vlaardingen (5), Den Haag (5), Maassluis (3) en Katwijk (3).