Op een roerige zee sloeg een visser nogal eens overboord en in die tijd konden veel vissers niet zwemmen. Menig visser dankte zijn leven aan de moed en het doorzettingsvermogen van andere zeelieden waaronder collegavissers. De kans op redding op zee was klein. De vissersschepen waren wel voorzien van reddingsloepen, maar deze werden vaak gebruikt als opslagplaats voor uiteenlopende goederen. Het uitzetten van de sloep nam kostbare tijd in beslag; tijd die er vaak niet was. Was de zee te onstuimig dan wierp men een boei in zee met daaraan een lijn.

In de 18e en 19e eeuw besloten welgestelde stedelingen reddingmaatschappijen op te richten. Daarnaast beloonde men redders met getuigschriften en medailles. De overheid stelde zich terughoudend op wat beloningen betreft,  hoewel zij vanaf 1822 ook medailles en getuigschriften verstrekte.

Al sinds 1824 zijn er vrijwilligers in georganiseerd verband actief om mensen langs de kust te redden. De Noord- en Zuid-Hollandsche Redding-Maatschappij werd toen opgericht in Amsterdam. Op de website van de Koninklijke Nederlandse Reddingsmaatschappij kan alles over de historie van het reddingwezen gelezen worden.